
Ο κληρονόμος νομιμοποιείται να επιδιώξει τη μεταγραφή της σιωπηρής αποδοχής της κληρονομιάς από το συγκληρονόμο προς κτήση κυριότητας για να ασκήσει εναντίον του π.χ. αγωγή διανομής των ακινήτων της κληρονομιάς.
Η κληρονομική διαδοχή από το νόμο (εξ αδιαθέτου ή νόμιμης μοίρας) ή εκ διαθήκης, αποτελεί παράγωγο τρόπο κτήσης κυριότητας για τα ακίνητα της κληρονομιάς (ΕφΑΘ 722/93 Αρμ 47.335). Η μεταγραφή της δήλωσης αποδοχής κληρονομιάς μπορεί να γίνει και μετά την πρωτόδικη απόφαση (ΑΠ 979/80 ΝοΒ 29.320), στη δευτεροβάθμια δίκη, από τον κληρονόμο ή και από τρίτον (ΑΠ 683/76 ΝοΒ 25.41). Οποτεδήποτε γίνει η μεταγραφή, αυτή ανατρέχει στο χρόνο του θανάτου του κληρονομουμένου, από τον οποίο θεωρείται ο κληρονόμος, ως κύριος του ακινήτου της κληρονομιάς (ΕφΑΘ 11575/86 Δνη 29.142). Μπορεί να μεταγράφει οποιοδήποτε δημόσιο έγγραφο που αποδεικνύει την αποδοχή της κληρονομιάς (ΕφΑΘ 313/84Δνη 25.1573). Τέτοιο δημόσιο έγγραφο είναι και το πιστοποιητικό του αρμοδίου Γραμματέα τουΠρωτοδικείου για μη αποποίηση της κληρονομιάς (βλ. Ράμμο, ΕρμΑΚ, άρθρ. 1195, αρ. 5, ΕφΑΘ 10267/78 ΝοΒ 27.1497), διότι από αυτό προκύπτει η σιωπηρή αποδοχή της κληρονομιάς (βλ.Διατσίδη, Αρμ 38.248). Ο κληρονόμος νομιμοποιείται να επιδιώξει τη μεταγραφή της σιωπηρής αποδοχής της κληρονομιάς από το συγκληρονόμο προς κτήση κυριότητας για να ασκήσει εναντίον του π.χ. αγωγή διανομής των ακινήτων της κληρονομιάς (ΑΠ. 683/76 ΝοΒ 25.41). Περαιτέρω, για την ενεργητική και παθητική νομιμοποίηση της αγωγής διανομής ακινήτων κληρονομιάς, αυτή πρέπει να εκθέτει το δικαίωμα συγκυριότητας του ενάγοντος (ΑΠ 801/77 ΝοΒ 26.508). Δηλαδή, πρέπει να εκθέτει την κυριότητα του κληρονομουμένου (ΕφΚερκ.14/85 Δνη26.901), το κληρονομικό δικαίωμα του ενάγοντος εξ αδιαθέτου ή εκ διαθήκης, και σε περίπτωση που ο θάνατος έλαβε χώρα μετά την ισχύ του Α.Κ. την αποδοχή κληρονομιάς με δημόσιο έγγραφο και τη μεταγραφή, για την απόκτηση κυριότητας στα ακίνητα της κληρονομιάς (ΕφΑΘ 8518/81 ΝοΒ 30.265) ή το πιστοποιητικό του αρμόδιου γραμματέα ότι δεν αποποιήθηκε την κληρονομιά ή άλλο δημόσιο έγγραφο, από το οποίο να αποδεικνύεται η αποδοχή της κληρονομιάς. Επίσης πρέπει να εκθέτει και ότι έχει συγκυριότητα ο εναγόμενος, η οποία είναι απαραίτητη διότι η διανομή είναι μια μορφή διάθεσης των ακινήτων μεταξύ των κληρονόμων κατά τα αντίστοιχα ποσοστά (ΕφΑΘ 11575/86 Δνη 29.142). Ενώ δεν απαιτείται να εκθέτει τον τρόπο κτήσης κυριότητας από τον κληρονομούμενο (ΕφΑΘ. 9622/84 ΝοΒ 33.125), παρά μόνο αν αμφισβητηθεί (ΕφΑΘ 9437/81 ΝοΒ 30.475), οπότε με τις προτάσεις μπορεί να καθορισθεί μέχρι εκείνο το δικαιοπάροχο που την απέκτησε με πρωτότυπο τρόπο (ΑΠ 1148/80 ΝοΒ 29.527).
6 Οκτωβρίου 2026
Παναγιώτης Σταμ. Γουνελάς
Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο &
Πτυχ. Οικονομικών Επιστημών Ε.Κ.Π.Α

